· 

Safari Resort Beekse Bergen

Safarigevoel

's Ochtends de gordijnen openschuiven en oog in oog staan met een nieuwsgierige struisvogel. Naar de supermarkt wandelen en onderweg de dromedarissen spotten op de savanne en tijdens het ontbijt de giraffen en neushoorns hun nachtverblijf zien verlaten. We zagen het allemaal afgelopen weekend en toch zaten we er geen twaalf uur voor in het vliegtuig maar nog geen anderhalf uur in de auto om dit echte safarigevoel te krijgen. Dat hadden we gewoon in Hilvarenbeek. 

 

Vijftig jaar

Ik hoorde de laatste tijd al veel goeie verhalen over het Safari Resort dat in mei geopend is ter ere van het vijftigjarig bestaan van Safaripark Beekse Bergen. Hoe passend dat we daar juist het vijftigjarig huwelijksjubileum van mijn schoonouders gingen vieren! En al die lovende verhalen: allemaal waar. Het is echt heel speciaal om in een lodge op het park te logeren tussen de bijzondere dieren. Ik was nog nooit drie dagen achter elkaar in een dierenpark geweest, maar we waren na die drie dagen nog steeds niet uitgekeken. 

 

Het gaat om de details

Nog nooit ben ik zo vaak in huisjesparken geweest als sinds we kinderen hebben. Ik snap de voordelen van dat soort accommodaties in deze levensfase. Maar voorheen waren die parken voor mij niet per se eerste keuze. Dat geldt niet voor het Safari Resort. De lodges voelen niet als vakantiehokjes omdat ze heel hoge plafonds hebben en daardoor lekker ruim voelen. De inrichting is helemaal van deze tijd met veel hout en staal en Afrikaanse details. Geen standaard wit servies in een woningbouwachtige keuken met twee pitjes en een paar Ikea-pannen maar een keuken die echt uitnodigt om te koken en met ook nog eens met een oven. Niet dat we de keuken veel gebruikt hebben, want je kunt ook pizza's laten bezorgen bij het huisje vanuit de keuken van het restaurant van het park zelf. Geen witte-tegel-badkamer maar een wellnessachtige uitstraling met houten kom fonteintjes en een kleine sauna (overigens niet in het rolstoelvriendelijke huis waar mijn schoonfamilie verblijft). Het zijn de details die het afmaken: twee rangerhoedjes aan de kapstok bij aankomst waar de kinderen meteen wild enthousiast mee het huis verkennen en natuurlijk verrukt zijn over het stapelbed. Fijn is ook dat je niet in een rij bij een receptie hoeft om in te checken. Met een pincode heb je toegang tot het park en het huisje.

Auto, boot, bus, wandelen

We zien het park op allerlei mogelijke manieren. Dag 1 beginnen we met de autosafari en wanen ons echt in Afrika. Terwijl we stapvoets door het park rijden zien we indrukwekkend veel bijzondere dieren  van heel dichtbij: leeuwen, herten, giraffes, jachtluipaarden, witte neushoorns en nog veel meer. Halverwege stoppen we even on te lunchen en wat andere dieren te bekijken en ook tijdens de wandelsafari zie je de dieren op een andere manier dan in de meeste dierenparken. Zo kun je via een touwbrug over het verblijf van de lippenbeer en de steppevos wandelen. Op dag twee wandelen we vanuit het Safari Resort naar het park. Vanuit het park konden we de vorige de lodges zien liggen en nu wandelen we langs de leeuwen die we gisteren vanuit de auto konden zien. We gaan nu ook op bootsafari. Pas op dag drie komen gebruiken we de hoofdingang en van daaruit wandelen we weer door het park. Halverwege kiezen we dit keer voor de bussafari. Vooral op aandringen van de kinderen. Maar dit blijkt toch ook weer een mooie manier om het park te verkennen. De dame die de bus bestuurt, stopt onderweg af en toe even om wat meer over de dieren te vertellen zoals de verschillen tussen zwart en grijze struisvogels en dat er in het park zeer zeldzame addaxen wonen waarvan er nog maar een kleine honderd zijn op de hele wereld. 

 

(Klein-)zoon van vijf

Als we het park de laatste dag uitrijden op weg naar huis klinkt er een zielig stemmetje van Quirijn vanaf de achterbank: "En nu komen we hier nooit meer..." Voor Joris is het de eerste keer dat hij terug was in het park sinds ie zelf een jongetje van vijf was en de apen de bovenkant van de antenne van de auto afbeten. Hij verwachtte wel wat vergane glorie en was verrast dat daar geen enkele sprake van was. Ik weet wel zeker dat we niet gaan wachten tot we zelf een kleinzoon van vijf hebben voor we weer terug zullen gaan naar Beekse Bergen! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0